No to od początku.

Program partnerski to mechanizm pozwalający na zbudowanie w swoim internetowym biznesie sieci Partnerów, lub inaczej – wirtualnych przedstawicieli handlowych.

Partnerzy używają linków partnerskich i polecają produkty na swoich stronach WWW, blogach, forach i wszędzie tam, gdzie uznają, że to dobry pomysł (i nie narusza to regulaminu PP)

Dzięki działalności Partnerów zwiększa się odwiedzalność serwisu oraz sprzedaż.

Każdy Parter ma unikalny link partnerski, dzięki czemu można jednoznacznie stwierdzić, który Partner polecił Klienta.

Za każdą zakończoną sprzedaż Partner otrzymuje prowizję, która nalicza się na jego koncie. Jest to prowizja bezpośrednia pierwszego poziomu i zwykle wynosi od 5 do 50% wartości zamówienia.

Jeśli program partnerski jest wielopoziomowy, Partner może prowadzić swoją działalność na dwa fronty:
1. polecać produkty sprzedawane w programie partnerskim

2. polecać program partnerski

Polecając program partnerski, czyli zachęcając innych do zarejestrowania się w PP, Partner buduje swój drugi poziom. Oznacza to, że otrzyma on pewien procent zarobków Partnerów których pozyskał – czyli prowizję drugiego poziomu. Pozwoli mu to na uzyskanie dochodu pasywnego.

Jeśli Partner pozyskał Klienta, od każdego zakupu tego Klienta otrzyma wieczną prowizję, nawet jeśli Klient ponownie wróci do sklepu z polecenia innego Partnera. (Partner, który polecił Klienta zawsze otrzyma prowizję bezpośrednią, prowizja wieczna należy się natomiast temu Partnerowi, który w polecił tego Klienta jako pierwszy).

Przykłady:

(uwaga, sposób naliczania prowizji może się różnić w zależności od konfiguracji pp)

Założenia:

* prowizja bezpośrednia – 20%
* prowizja wieczna – 5%
* prowizja 2 poziomu – 10%

Przykład 1:
Partner A poleca Klienta A, który po raz pierwszy składa zamówienia na kwotę 100zł.

Partner A otrzymuje prowizję bezpośrednią w wysokości 20 zł oraz wieczną w wysokości 5 zł.

Nie otrzymuje prowizji 2-go poziomu, gdyż zarejestrował się bez polecenia.

Przykład 2:
Partner A zachęca partnera B do zarejestrowania w PP. Partner B pozyskuje Klienta B, który po raz pierwszy składa zamówienia na kwotę 100zł.

Partner B otrzymuje prowizję bezpośrednią w wysokości 20 zł oraz wieczną w wysokości 5 zł.

Partner A otrzymuje prowizję 2-go poziomu w wysokości 2.50 (10% prowizji Partnera B będącego na drugim poziomie Partnera A)

Przykład 3:
Partner A zachęca Partnera B do zarejestrowania w PP. Partner B pozyskuje Klienta A, który już coś wcześniej kupił z polecenia Partnera A, a teraz opłaca zamówienie na 100zł

Partner B otrzymuje prowizję bezpośrednią w wysokości 20 zł

Partner A otrzymuje prowizję wieczną w wysokości 5 zł oraz prowizję 2-go poziomu w wysokości 2 (10% prowizji Partnera B będącego na drugim poziomie Partnera A)

Przykład 4:
Partner B zachęca Partnera C do zarejestrowania w PP. Partner C pozyskuje Klienta A (zamówienie 100zł), który już coś wcześniej kupił z polecenia Partnera A i B

Partner C otrzymuje prowizję bezpośrednią w wysokości 20 zł

Partner B otrzymuje prowizję 2-go poziomu w wysokości 2 zł (10% prowizji Partnera C będącego na drugim poziomie Partnera B)

Partner A otrzymuje prowizję wieczną w wysokości 5 zł oraz prowizję 2-go poziomu w wysokości 0,2 zł (10% prowizji Partnera B będącego na drugim poziomie Partnera A)

Prowizje Partnera są gromadzone na jego koncie i mogą zostać wypłacone po przekroczeniu progu wypłaty. W polskim Internecie jest to zwykle 50 lub 100 zł. Nie praktykuje się mniejszych progów wypłaty, gdyż koszt wypłacenia niskich kwot dla Partnera przewyższa wygenerowany przez niego zysk.

Istnieje również program partnerski, w którym Parter otrzymuje prowizję za kliknięcie w jego link partnerski.

Podejmując decyzję o własnym programie partnerskim należy więc zastanowić się nad ilością poziomów oraz nad wysokością prowizji bezpośredniej, wiecznej i drugiego poziomu. Decyzja powinna być przemyślana i powinna wynikać ze strategii dla programu partnerskiego.

–
blog.netina.pl – jak prowadzić skuteczny program partnerski?
Netina.pl – Profesjonalny Program Partnerski dla Twojego Sklepu

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Poczucie zobowiązania do przyszłego odwdzięczenia się pozwala ludziom na inicjowanie różnego rodzaju łańcuchów wymiany, transakcji i związków, które są korzystne dla społeczeństwa. Od najmłodszych lat jesteśmy trenowani aby poddawać się tej regule. Uwolnienie się od poczucia zobowiązania przynosi nam ulgę, a osoby które się nie odwdzięczają są źle widziani w oczach innych współplemieńców.

Siła tej reguły potrafi przezwyciężyć oddziaływanie wielu innych czynników wpływających na nasze decyzje (chociaż wolę ciuchy H&M pójdę do sklepu Reserved, bo ostatnim razem miły sprzedawca dorzucił mi czapkę gratis).

Zobowiązanie do wzajemności wzbudzają nawet nieproszone przysługi, co pomniejsza naszą zdolność do wybierania osób, którym coś zawdzięczamy i pozostawia rzeczywiste wybory w ich, a nie w naszym ręku.

W latach 70’ wyznawcy Hare Kriszna w Ameryce mieli poważny problem z finansami – przeciętny Amerykanin nie bardzo był skłonny do składania datków łysym osobom w przebraniach przypominających prześcieradła. Przywódcy sekty wymyślili niezwykle błyskotliwe w swej prostocie i skuteczne rozwiązanie.
Taktyka polegała na tym, że zanim jakiś członek sekty zwrócił się do przechodnia o datek, inny członek „bezinteresownie” obdarowywał go kwiatem. Bogu ducha winien przechodzień, któremu wciśnięto kwiat do ręki, w żadnym wypadku nie mógł go oddać z powrotem. „Nie, nie. Proszę go zatrzymać – to nasz prezent dla pana” – kategorycznie stwierdzał członek sekty. Następnie przechodzień natrafiał na innego członka, który prosił go o datek.
Po odwdzięczeniu się, składając datek, odchodził i dopiero wtedy uświadamiał sobie w jaką wpadł pułapkę. Wściekły wyrzucał kwiat do kosza. W tym czasie jeszcze inny członek sekty przechodził się po wszystkich okolicznych koszach na śmieci, zbierając kwiaty i zanosząc je dla pierwszego łańcucha pułapki, czyli członkowi sekty, wręczającemu kwiaty.

Taktyka stosowana w szczególności na lotniskach, okazała się niesłychanym hitem Stowarzyszenia Hare Kriszna, przynosząc mu ogromne sumy pieniędzy, wydane następnie na zakup i budowę świątyń, domów i przedsiębiorstw należących dziś do 321 ośrodków sekty w Stanach i poza ich granicami.

Reguła może inicjować niesprawiedliwą wymianę dóbr – w dążeniu do szybkiego pozbycia się nieprzyjemnego poczucia zobowiązania, człowiek może zgodzić się na oddanie znacznie większej przysługi niż ta, którą sam otrzymał.

Dennis Regan przeprowadził eksperyment, w którym badacz podczas przerwy w fikcyjnym badaniu przynosił bezinteresownie badanemu Coca Cole. Po pewnym czasie badacz zwracał się do badanego z prośbą, czy ten nie kupiłby od niego kilku losów na loterie (25 centów za sztukę). Najciekawsze było to, że badani wydawali więcej na losy niż kosztowała Coca Cola.

Jedną z form mechanizmu wzajemności jest technika, zwana odmowa-wycofanie (lub „drzwiami w twarz”) opiera się na obligacji do odwzajemniania ustępstw. Rozpoczynając od dużej prośby, która z pewnością spotka się z odmową, osoba prosząca może następnie wycofać się do prośby mniejszej (na której spełnieniu od początku jej zależało), podnosząc szansę spełnienia, jej bowiem działanie spostrzegane jest jako ustępstwo zachęcające osobę proszoną do wzajemności.

Przykład:
Mały Krzyś będąc z mamą w sklepie ma ochotę na lizaka, stosuje więc dobrze sobie znany fortel.
- Mamo, mamo, kupisz mi czekoladę?
- Nie. Przedwczoraj ci kupiłam i już zjadłeś.
- (pojawia się smutek na twarzy Krzysia) a lizaka?
- No dobrze. Lizaka ci mogę kupić.

Autor – Mateusz Karbowski – jest studentem Psychologii Stosowanej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz członkiem grupy SUGESTIA.PL – wywieranie wpływu, perswazja. Grupa ta zajmuje się nowoczesną wiedzą z zakresu wywierania wpływu.

–
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Mamy dłużnika. Nieuczciwego dłużnika. Nie zwraca on swoich długów. Nie traktuje nas poważnie. Gdyby było inaczej, to przynajmniej starał by się zwrócić nasze pieniądze. Tak jednak nie jest.

Wreszcie uświadamiamy sobie, że to oszust. Co najmniej cwaniak. Zawodowy dłużnik. Dalsze rozmowy nie mają sensu. Wodzi nas za nos. Robi to świadomie. Przeciąga tylko czas. Myśli: „może zapomnimy, może nam się nie będzie chciało, może mu odpuścimy, może nie wiemy jak dochodzić swych praw w sądzie”. Drań. Żyje na cudzy koszt. Śmieje się z innych.

Mówimy sobie: „Koniec! Tak dalej być nie może! Dłużnik nie płaci dobrowolnie, zgodnie z umową, nadszedł więc czas, żeby zajął się nim sąd. Przecież niedługo nasze roszczenie się przedawni. A on przecież tylko na to czeka. Tylko sąd zmusi go do zapłaty długu. Tak, w sądzie znajdę pomoc.” „Wezwę go do zapłaty. Sporządzę pozew. W sądzie się już nie wywinie. Tak zrobię, i wreszcie odzyskam pieniądze.”

Wierzyciel składa więc pozew do sądu. Jest święcie przekonany, że skoro ma rację, to w sądzie wszystko pójdzie bez problemów. A rację ma. Przecież dłużnik nie chce oddać mu jego pieniędzy. Wszystko jest jasne. Żadnych wątpliwości. Sąd musi być po jego stronie. Wierzyciel wtedy jeszcze nie wie, że nie musi być tak łatwo, jak mu się wydaje. Nic nie jest takie oczywiste. Zwłaszcza w sądzie.

Tu panują inne reguły. Jakie? No właśnie. Wierzycielowi wydaje się to oczywiste. W sądzie przecież chodzi o sprawiedliwość. To musi być nadrzędna zasada. Jednak w praktyce wygląda to inaczej. To nie zawsze jest prawda. Tak to wygląda tylko z daleka. Tak myślą ci, którzy nie mieli jeszcze bezpośredniej styczności z wymiarem sprawiedliwości. Jak w takim razie wygląda rzeczywistość? Jaka jest prawda?
Prawda jest taka, że w sądzie najważniejszą zasadą jest formalizm, czyli procedura postępowania sądowego i nierozłącznie z nią związane zasady sporządzania pism procesowych. Dopiero później liczy się obiektywna prawda. Dopiero później liczy się kto ma rację. Wiedzą to ci, którzy z sądem mają do czynienia na co dzień.

Spełnienie wymogów formalnych to nie jest sprawa łatwa. To jest sprawa trudna.

W „Rzeczpospolitej” w artykule z dnia 11 sierpnia 2006 roku pt. „Formalności ważniejsze niż sprawiedliwość” napisano, że: „… Sprawa wpływa do sądu i zaczyna się polowanie na potknięcia. … Sądy przestają sprawować wymiar sprawiedliwości, a zajmują się badaniem rygorów formalnych”. Bardzo ważne jest obecnie zapewnienie prawidłowości formalnej pism składanych do sądu. Taki jest kierunek zmian w polskim prawie dotyczącym procedury cywilnej. Formalności są ważniejsze niż sprawiedliwość. Najpierw formalności potem dopiero sprawiedliwość. To jest podstawowa zasada, o której musi wiedzieć wierzyciel.

Dochodząc należności w sądzie musimy na każdym kroku o tej podstawowej zasadzie pamiętać. Musimy się więc do tej zasady dostosować. Nie mamy innego wyjścia. No chyba że nie chcemy odzyskać naszych pieniędzy. Ale to raczej nie wchodzi w grę. Trzeba składać do sądu poprawne pod względem formalnym pisma. To jest priorytet. Tylko wtedy mamy szansę na udowodnienie swoich racji. Musimy znać reguły bez których nie można skutecznie dochodzić należności w sądzie. Tylko wtedy mamy szansę na odzyskanie swoich pieniędzy.

W obowiązującym stanie prawnym, osobie rzadko mającej do czynienia z sądem, bardzo trudno sporządzić poprawne pismo procesowe. Pod adresem http://www.zdg.pl/wzory.htm znajdują się przykłady pism. Wzory tych pism przydadzą się każdemu, kto nie może polubownie doprowadzić do zapłaty przysługujących mu należności. Pomyśl tylko, kilkanaście pism niezbędnych do odzyskania swoich pieniędzy. Powinieneś sobie pomóc i skorzystać z gotowych wzorów pism procesowych. Powinieneś sobie pomóc i poznać także praktyczne wskazówki dotyczące dochodzenia należności przed sądem.

Pod adresem http://www.zdg.pl/windykacja.htm jest dostępny poradnik, w którym zawarte są rady niezbędne dla każdego, kto chce swoich należności dochodzić przed sądem. Jak to by było, gdyby nasze pisma były poprawne formalnie, a przed sądem należałoby udowodnić tylko naszą rację? Przecież o to powinno nam chodzić. Przecież to pozwoli nam odzyskać pieniądze od dłużnika. Wierzycielu warto żebyś wziął pod uwagę powyższe informacje.
Twoje pieniądze powinny znajdować się w Twoich rękach.

–
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl